De Controle Terug Pakken Over Angst En Depressie

angst

This post is also available in: Dutch,French,German,

De Controle Terug Pakken Over Angst En Depressie

Praten over angst is verwarrend voor de meeste, vooral omdat er een enorm verschil tussen angst en zorgen. Ik heb me heel vaak zorgen gemaakt vroeger, en het heeft me nooit gehinderd. Het is een natuurlijke onderdeel van het leven. Angst is niet natuurlijk. Toen ik bezorgd was over mijn laatste examen voor scheikunde, wist ik dat het mijn angst was voor een slechte cijfer die mijn leed veroorzaakte. Toen vond ik mezelf spiertrekkingen ongecontroleerd op mijn slaapkamervloer, had ik geen idee waarvoor ik zo bang was, of wat de oorzaak was van dit Alles. wat ik wist was dat ik alles zou hebben gegeven om dood te zijn.

Identificeren van het probleem

Ik leed aan wat mijn arts zou later noemen “ pseudo angsten“, hoewel ik het gevoel heb om daar voor een uitleg te geven (technisch, ik ben verondersteld te noemen psychogene Nonepileptic aanvallen, maar dat is een beetje te langdradig voor mijn smaak). In tegenstelling tot een epileptische aanval, die wordt veroorzaakt door een overbelasting van de elektrische activiteit in de hersenen, worden pseudo-aanvallen veroorzaakt door een soort van psychologische stress, zoals angst. Wanneer ik een aanval heb, gaan mijn spieren zeer snel samentrekken, soms met genoeg kracht om fysieke pijn te veroorzaken. Het woord “beslag” is opgenomen, omdat ik zo heftig tril tijdens mijn periodes dat het echt er uit ziet als een epileptische aanval. Het woord “pseudo”, lijkt echter te suggereren dat mijn aanvallen verzonnen zijn, ik wou dat ik daar controle zou hebben. Ik wou dat het waar was. Helaas, heb ik helaas geen controle over mijn pseudo-vangsten, en het verpest mijn leven.

Ze konden wel toeslaan om de twee minutten, ik was nooit veilig van hen.Ik spendeerde meer tijd in de wc van school, dan dat ik in de klas zat, zodat mijn klasgenoten niet konden zien wat ik mankeerde. Toen heb ik besloten om te stoppen met school, omdat mijn aanwezigheid slecht was en mijn cijfers gingen hard achteruit, maar dat kon mij niets schelen. Wat had het nog voor een zin om naar school te gaan terwijl ik niet lang genoeg stil kon zitten om mijn naam op te schrijven?

De spygologiche aanvallen hebben alles van me afgenomen. Ik kon niet meer naar school, Ik kon niet meer naar het werk, ik kon zelfs niet meer naar me vrienden toe. Allen maar omdat ik de angst had voor weer een aanval. Ik heb alles geprobeerd om het te laten stoppen, zelfs me zelf pijn doen heb ik geprobeerd, maar de aanvallen
bleven maar komen. Op een bepaalde moment leek zelfs de dood een oplossing, ik had dan geen pijn,frustraties, en zelfs geen verdiet meer, dat had ik alleen nog maar rust.

Hoe aantrekkelijk het toen was, wist ik diep van binnen dat zelfmoord niet het juiste antwoord was, ik wist als ik de spygologiche aanvallen onder controle zou hebben, ik weer een normaal leven zou kunnen leiden. Het enige probleem was dat ik ze niet onder controle zou kunnen houden, en ik heb alles geprobeerd, waar ik op dat moment aangedacht had. Ik had de hoop verloren en zelfmoord leek de einige oplossing die ik had op dat moment.

Ongewenste hulp vragen

Ik dacht bij me zelf ik heb helemaal geen hulp nodig, maar ik had het fout. Ik had nomalijk wel hulp nodig.toen ik ik opeens op een dag naar me moeder toeging, om te zeggen dat ik me wilde gaan snijdden, toen ging me moeder naar me vader toe, toen hebben zij besloten op mij op te laten nemen in een inrichting.(ik ben daar al een keer eerder geweest.) Toen ik in de inrichting zat realiseerde ik hoe ik er aan toe was. Op een bepaalde dag kreeg ik weer een aanval, en de zusters dachten dat ik hele grote aanval had, Ze hebben me toen naar een zuurstoftank gebracht om er voor te zorgen dat ik genoeg zuurstof zou hebben. Ik toen verteld dat ik in orde was, en dat dit vaker gebeurd,maar het heeft er verschikkelijk er uit hebben gezien.Omdat de zussters me niet meer alleen lieten, moest er op dat moment altijd een zuster bij mij in de buurt zijn van mij. Ik moest een geel polsbantje gaan dragen waarop stond dat ik een risco was, en dat ik zo maar kon omvallen.Zelfs in de kliniek was ik al een appart geval.

deeerste paar dagen in het ziekenhuis waren afschuwlijk. Ik heb geprobeerd om naar terapie te gaan en tijd door te brengen met andere patienten, maar ik spendeerde de meeste tijd in mijn kamer om te proberen om mijn aanvallen te verbergen. mijn ouders hadden mij verteld als ik naar het ziekenhuis zou gaan zij mij daar mee konen helpen om mij beter te laten voelen, maar ik voelde me ergerv worden nog erger dan eerder. Mijn gevoel voor zelfmoord was torenhoog, maar sins de zusters mij nooit allen zouden laten en ze dat nooit zouden toelaten, moest ik maar creatief worden. Ik heb besloten om iets te proberen wat me vader had verteld om te doen, iets wat ik voor een lange tijd had negeerd.: meditation.

lang-verwachte- progressie

Ik was niet helemaal zeker wat te doen, maar ik was wannopig, maar ik gaf het een kans.Ik ging op de grond zitten met mijn benen gekruist over elkaar en sloot mijn ogen, en iprobeerde een diepe amdem in te nemen op een kalme manier om mijn lichaam rustig te krijgen. Een minnut verstreek, en nog een minnut, en nog een zonder een aanval te krijgen het was geweldig.Als ik niet aan hetmediteren was greeg ik wel regelmatig een aanval, ik was nog niet genezen, maar ik maakte wel progressie. ik had eindelijk weer een reden om te leven.

Mijn volgende doorbraak kwam de volgende ochtend, toen de psychiater mij voorschreef Propranolol. Propranolol word normaal gesproken gebruikt om je bloeddruk te verlagen, maar dan in een hele lage dosis, het kan ook gebruikt worden om deze aanvallen te verkleinen diegene die ik had. Het enige wat ik weet dat deze medicatie wonderen wonderen verichte voor mij. tussen de medicatie en meditatie kon ik een hele dag doorkomen zonder een annval te hebben en daardoor een normaal leven kon leiden.

Ik was een compleet ander mens naar deze behandeling. Ik begon aan mijn terapie serie s bij te wonen en mee te doen aan verschillende activiteiten in het ziekenhuis, en ik begon bevriend te raken met een aantal andere patenten. Ik heb zelf nog aan een paar andere patenten het mediteren geleerd. Ze stonden zelf ook te kijken hoe meditatie hen ook kon helpen. de doktoren konden zien dat ik weer gelukkig was, en ze lieten me gaan zodra ik de aanvallen onder controle zou hebben. Ik had de propranol nog geen 48 uur gebruikt en ik kon naar huis.

Het vinden van de stabiliteit in het midden van Chaos

Nartuurlijk als angst zo makkelijk te genezen valt, dan zouden wij allemaal propranolol nemen.Ik was helemmal niet genezen, er waren genoeg dagen dat ik school of werk over sloeg, omdat ik nog wel van die aanvallen had, maar die dagen werden zeldzamer als de tijd verstreek. nu een aantal mmanden verder kan het zo maar gebeuren dat ik weken achter elkaar geen aanval heb, en mij leven normaal begint te worden.

Tot gisteren, ik had ongeveerg 3 weken geen aanval meer gehad, en dat was een grote mijpaal voor mij. ik had een eenorme aanval en vooradt ik het wist lag ik op de grond hevig te trillen als een gek. Ik kreeg weer de gedachte om zelfmoord te plegen en dat waar ik aan gewerkt had te niet had gedaan, ik wa weer terug bij af.

Terugkijkend op het nu, zelfs niet een volledige dag later, weet ik dat al mijn werk te niet was gedaan. Ik had die bepaalde strijd verloren, maar ik ben het winnen van de oorlog. Ik ben het maken van het door steeds meer dagen zonder toe te geven aan mijn angst of mijn depressie, en elk van die dagen maakt me sterker. Kunnen er meer dagen in de toekomst wanneer ik vind mezelf niet in staat om de angst op afstand, maar ik weet nu dat ik sterk genoeg om hen te doorstaan. Ik zal overleven, zoals ik altijd heb. Ik zal leven een andere dag.

Wat ik heb geleerd

Ondanks alle pijn en frustratie die zij me veroorzaakt, ben ik dankbaar mijn pseudo-aanvallen. Ze gegoten me in een sterker persoon dan ik ooit vóór was, en ze me liet dat ik mijn ziektes, ongeacht hoe onmogelijk het lijkt misschien kunt overwinnen. Ik kan het aanbrengen van morgen. Kunnen we alle. Het maakt niet uit hoe slecht dingen kan lijken, ik kan u beloven dat dingen beter te krijgen. Zelfs als uw angst is verpletterend u, of uw depressie je naar beneden gewicht is, of je gewoon niet wilt om te leven een andere tweede, verzoek ik u morgen een kans te geven. Je bent sterk. Een of andere manier, wij alle vindt een manier om beter te krijgen.

The following two tabs change content below.

Walter

Founder at healing.ly
Spent years in the business world, now looking a bit more at myself and why I'm here and where I want to go. This blog shares my experience.

Latest posts by Walter (see all)

I'm always curious about your views, please comment!